Czym jest hiperdoncja?
Hiperdoncja to zwiększenie liczby zębów powyżej 20 w uzębieniu mlecznym oraz powyżej 32 w uzębieniu stałym. W jej przebiegu mogą występować zęby nadliczbowe o nieprawidłowej budowie (stożkowate, kropelkowate, dłutkowate).
Częstość występowania hiperdoncji szacuje się na 0,03–3,8%.
Mezjodens – najczęstszy ząb nadliczbowy
Około 50% zębów nadliczbowych stanowią mezjodensy (zęby środkowe). Występują zwykle pojedynczo, natomiast mnogie mezjodensy spotyka się w około 20% przypadków.
Najczęściej są położone w linii środkowej szczęki – pomiędzy lub za zębami siecznymi przyśrodkowymi.
Przyczyny hiperdoncji
Hiperdoncja może występować rodzinnie.
Wśród przyczyn miejscowych wymienia się:
- stany zapalne,
- urazy mechaniczne,
- blizny,
- ucisk.
Możliwe powikłania
Zęby nadliczbowe mogą być przyczyną:
- opóźnionego lub nieprawidłowego wyrzynania zębów stałych,
- przemieszczeń zębów,
- torbieli,
- resorpcji (utraty tkanki) sąsiednich zębów,
- bólów neuralgicznych.
W odcinku przednim stanowią również problem estetyczny.
Kiedy usuwa się zęby nadliczbowe?
Zęby nadliczbowe usuwa się w sytuacjach, gdy:
- uniemożliwiają prawidłowe wyrzynanie zębów stałych,
- są przyczyną innych powikłań,
- utrudniają leczenie ortodontyczne.
